Bazkia Rockers

این ترانه بازگو کننده ی کشتار آمریکایی های بومی توسط سفیدپوستان تاراجگر است. بخش اول آن از زبان سرخپوستان و بخش دوم آن از دیدگاه سربازان سروده شده است.

Run To The Hills

به سوی تپه ها بگریزید

White man came across the sea

مرد سفیدپوست از آن سوی دریا آمد

Brought us pain and misery

و برای ما درد و رنج آورد.

Killed our tribes, Killed our creed

قبایلمان را کشت، اعتقادات ما را از بین برد

Took our game for his own need

حیوانات ما را برای استفاده خود برد.

We fought him hard

با او سخت جنگیدیم

We fought him well

با او بخوبی جنگیدیم

Out on the plains, we gave him hell

بر پهنه دشتها، جهنمی برایش ساختیم

But many came

اما بسیاری آمدند

Too much for Cree

به حدی که قوم "کری" توان دفاع نداشت

Oh, will we ever be set free?

آه، آیا روزی آزاد خواهیم شد؟

Riding through dustclouds and barren wastes

تاخت کنان از میان گرد و خاک و زمینهای بایر

Galloping hard on the plains

و بر روی دشتها

Chasing the Redskins back to their holes

به دنبال سرخپوستان تا سوراخهای چادرشان

Fighting them at their own game

جنگیدن با آنها در شکارگاه هایشان

Murder for freedom, the stab in the back

قتل برای آزادی، خنجر به پشت

Women and children and cowards attack

زنان و کودکان و بزدلان حمله میکنند.

Run to the hills, run for your lives

به سوی تپه ها بگریزید، گریزی برای نجات جان

Run to the hills, run for your lives

به سوی تپه ها بگریزید، گریزی برای نجات جان

Soldier blue in the barren wastes

سرباز چشم آبی در اتلافهای بی حاصل

Hunting and killing their game

شکار و کشتن بازی آنهاست

Raping the women and wasting the men

به زنان تجاوز و مردان را عقیم میکنند

The only good Indians are tame

تنها سرخپوستان سر به راه آسوده میمانند

Selling them whiskey and taking their gold

به آنها ویسکی میفروشند و طلاهایشان را میگیرند

Enslaveing the young and destroy the old

جوانها را به بردگی می برند و پیرها را میکشند.

Run to the hills

به تپه ها بگریزید

Run for your lives

برای نجات جانتان فرار کنید.

ِِDownload

Steve Harris

شعر از استیو هریس

Iron Maiden

گروه آیرن میدن

یک روز در محل تمرین گروه فرشید اعرابی : وقتی جوان بودیم

يک روز در محل تمرين گروه فرشيد اعرابي : وقتي جوان بوديم

پله هاي زيرزمين، بهترين راهنما براي پيدا کردن جايي است که از آن صداي درامز و گيتارهاي الکتريکي شنيده مي شود. حتي اگر به يکي از برج هاي سعادت آباد قدم بگذاريد، باز هم بايد به جاي بالا رفتن از پله ها، آنهايي که رو به پايين مي روند را انتخاب کنيد. فضاي تمرين گروه هايي که موسيقي متفاوتي از آنچه سال ها است در کشور مرسوم شده، مي نوازند، تقريباً يکسان است؛ اتاق هاي کوچکي که وسيله يي براي خنک يا گرم کردن ندارند و خود نوازنده ها هم در آن به زور جا مي شوند.

http://www.farshidarabi.com/

اما فرشيد اعرابي به همراه دو نوازنده ديگر، محل خوبي براي تمرين دارد. هرچند براي رسيدن به آنها بايد از پله هاي زيرزمين پايين رفت اما زيرزمين اين گروه تقريباً يک استوديو کامل است. دستگاه هاي ضبط در يک اتاق قرار دارند که با شيشه از اتاق محل نواختن جدا مي شوند. غير از اين دو اتاق، سالن بزرگي نيز وجود دارد که عکس هاي فرهاد مهراد و نوازنده هاي خارجي به ديوارهاي آن نصب شده اند. اينجا استوديوي فرشيد اعرابي است که در آن کار مي کند و به شاگردهايش نيز آموزش مي دهد. از زمستان گذشته نيما نواپور و آرش مقدم با او همراه شدند تا موسيقي آلبومي که مجوز اشعار آن گرفته شده بود، اجرا شود.

فرشيد اعرابي چهار سال پيش توانست آلبوم «پنهان» را منتشر کند؛ آلبومي که خودش تمام کارهاي آن را انجام داد و با آن اولين تجربه موسيقي متال همراه با اشعار ايراني را تجربه کرد. اعرابي هنوز به خاطر دارد که در آن روزها همه از مجوز گرفتن چنين اثري متعجب بودند؛ «اولين واکنش به «پنهان» شوکي بود که همه دچارش شدند و مي پرسيدند چطور آلبوم مجوز گرفته. وقتي آلبوم را گوش دادند، خيلي ها که با اين سبک موسيقي آشنا نبودند و فقط چيزهايي درباره آن شنيده بودند، از سنگيني آلبوم تعجب مي کردند. چون در ذهن مردم، موسيقي راک و متال همراه با پرخاشگري تصور مي شود اما با شنيدن «پنهان» با توجه به اشعار کلاسيک و مدرني که براي آن انتخاب کرده بودم، اين ذهنيت تا حد زيادي از بين رفت. بعضي ها به من مي گفتند چرا براي آلبوم از نوازنده درامز استفاده نکردم. واقعيت اين است که با آن امکاناتي که داشتم، بهتر از اين نمي توانستم کار کنم.»

آلبوم پنهان در زمان انتشار، مانند چهار، پنج آلبوم ديگري که در همان سال به سبک راک منتشر شده بودند، نتوانست در بازار موسيقي گل کند اما توجه مخاطبان اين موسيقي را به خود جلب کرد. البته ماجراي پرفروش شدن آلبوم ها در بازار موسيقي کشور، چيزي نيست که فقط به کيفيت آثار مربوط شود چون نبض اين بازار در دست ناشران لاله زار است که همه چيز را کنترل مي کنند. پنهان در وهله اول، عنوان آلبوم متال را روي جلد خود داشت. به همين دليل آنهايي که سال ها به گوش دادن به اين سبک موسيقي که توسط نوازندگان و خوانندگان خارجي اجرا مي شد، عادت کرده بودند، جذب آن مي شدند تا ببينند يک ايراني چطور کار کرده است. هرچند نمي توان پنهان را يک اثر تمام و کمال و بي عيب و نقص دانست اما در فضايي که حتي وجود اين نوع موسيقي انکار مي شد، انتشار همين آلبوم اتفاق خوبي بود. با اين حال قطعه هاي خوش ساختي که در پنهان وجود داشت، موجب انتقاد به قطعات ضعيف تر آن شد که مثل يک سکته در آلبوم جاي گرفته بودند. اعرابي دليل اين شيوه انتخاب قطعات آلبوم را براي دادن رنگ هاي مختلف به آن عنوان مي کند؛ «مي خواستم گروه هاي مختلف را جذب کنم. براي همين قطعه هاي ملايم تر را هم انتخاب کردم تا آنهايي که به شکل جدي موسيقي متال گوش نمي کنند، بتوانند با آنها ارتباط برقرار کنند. در آلبوم دوم از اين تنوع بيشتر استفاده کرده ام تا يک مجموعه با رنگ هاي مختلف به وجود بيايد.»

نواپور، مقدم و اعرابي به داخل اتاق مي روند تا نواختن را شروع کنند. نواپور از همه مسن تر است و اگر کسي او را با آن موهاي سفيد و چهره آرام در خيابان ببيند، حتي فکرش را هم نمي کند که اين مرد يک درامر باشد.

تصورش سخت است که اين مرد ميانسال با اين همه انرژي، دوبل پدال هاي خود را با ظرافت بزند. اعرابي و مقدم هم با آرامش، ريف ها و ملودي هاي سرعتي خود را مي نوازند و هيچ اثري از آن هيجان نوازنده هاي جوان تر در کار اين سه نوازنده نيست. اين دور شدن از هيجان زدگي در آلبوم تازه آنها هم شنيده مي شود. اعرابي مي گويد؛ «فکر مي کنم هرچه بگذرد، به جاي تکنيک يا قدرت نوازندگي صرف، بيشتر دنبال زيبايي شناسي مي روم. به دنبال فضاهاي بکري هستم که اگر به جاي تکنيک، نيازمند زيبايي باشند، مطمئناً زيبايي را به کار وارد خواهم کرد. دفعه قبل دوست داشتم توان نوازندگي خودم را هم نشان بدهم اما براي اين آلبوم، فقط به کل مجموعه فکر مي کنم.»

او ادامه مي دهد؛ «در آلبوم پنهان براي خواندن اشعار، صدايم را پايين نگه داشتم چون با توجه به اشعاري که مثلاً از مولانا بود، به اين نتيجه رسيدم که کنتراست صداي خواندن با موسيقي مي تواند نتيجه بهتري داشته باشد. ضمن اينکه اگر مي خواستم فرياد بزنم، همه مي گفتند اداي خارجي ها را درآورده و يک کار تقليدي بيرون داده. در آن مجموعه کلاً روي فرم خواندن در اوج کمتر کار کرده بودم. ولي در اين آلبوم در هر قطعه، آواز را هم پايين اجرا کرده ام و هم در اوج. يکي از دلايل اين کار، انتقادهايي بود که از آلبوم قبلي مي شد و مي گفتند چرا يکدست و منوتن شعرها را اجرا کرده ام.»

تفاوت ديگري که در آلبوم جديد اعرابي شنيده مي شود، به استفاده بيشتر از کيبورد و ايجاد فضاهاي کرال با آن بازمي گردد. اعرابي که خودش نواختن کيبورد را هم بر عهده دارد، دليل استفاده بيشتر از آن را ايجاد حالت هاي اسطوره يي متناسب با اشعار عنوان مي کند؛ اشعاري که از ميان آثار مولانا، محمود استادمحمد و عباس روشن زاده انتخاب شده اند. آلبوم تازه اعرابي با قرار گرفتن دو نوازنده ديگر در کنار او، حس و حال بهتري پيدا کرده است. آرش مقدم و نيما نواپور که سابقه سال ها همکاري با گروه ها و خواننده هاي مختلف را دارند، آن خشکي آلبوم پنهان را که به دليل انجام همه کارها توسط يک نفر به وجود آمده بود، از بين برده اند. در آلبوم پنهان، اعرابي از کامپيوتر براي برنامه ريزي صداي درامز استفاده کرده بود اما در اين آلبوم، نواپور صداي حقيقي درامز را به مجموعه کار اضافه کرده است و شنيدن ضربه هاي درام استيک، لطافت بيشتري به کار داده. آرش مقدم هم با تکنيک نواختن گيتار باس به خارج شدن کار از يکنواختي شيوه يک نوازنده کمک زيادي کرده.

اما مشکلات آنها هنوز سر جاي خود باقي است و طولاني ترين بخش کار را که به گرفتن مجوز موسيقي آلبوم بازمي گردد، هنوز پيش رو دارند. شرايط فعلي موسيقي نسبت به چهار سال قبل، تفاوت بسيار زيادي پيدا کرده و در طول يکي، دو سال گذشته شاهد از هم پاشيدن گروه هايي بوديم که در حوزه موسيقي راک فعاليت مي کردند. اعرابي مي گويد؛ «تمام بچه هايي که در اين سال ها کار مي کردند، از شرايط امروز دچار يک جور سردرگمي شده اند. ما نسلي هستيم که از سال ها پيش که حتي صحبتي از اين نوع موسيقي نمي شد، براساس علاقه خودمان شروع کرديم به نواختن. اما واقعيت اين است که حتي خانواده ما هم نگرش خاصي به اين سبک دارند و فکر مي کنند بچه هايشان از دست رفته اند، چه رسد به جامعه که اصلاً به راحتي اين موضوع را نمي پذيرد.»

نواپور که به خاطر مي آورد در سال هاي اول انقلاب به جاي تمرين با ساز با ضربه زدن روي بالش، تمرين هاي خود را دنبال مي کرد، مي گويد؛ «ما هميشه توي سرداب مي زديم. شرايط سختي بود و حتي نمي توانستيم با هم تمرين کنيم. به خصوص ساز من که جابه جا کردنش کار مشکلي است و سر و صداي زيادي هم دارد، دردسرهاي زيادي داشت.»

نکته ديگري که اعرابي به آن اشاره مي کند، بالا رفتن سن نوازندگاني است که از سال ها پيش موسيقي راک را آغاز کردند؛ «وقتي جوان بوديم، هيجان داشتيم و خودمان کار را ادامه مي داديم اما حالا که سنمان بالا رفته و بايد زندگي خودمان را هم بچرخانيم، انگيزه هايمان خيلي کمتر از قبل شده. مثل خود من که الان استوديو دارم، اگر تشويق ها و اصرارهاي شاگردها و دوستانم نبود، خودم نمي توانستم اين مجموعه را جمع کنم.»

موبایل مجانی

—–( جهت ثبت نام کلیک کنید

http://www.xpango.com?ref=91331273